Тэг: Баян

Блог Усяслава Чарадзея. Пост №17. Пра недалёкую будучыню і пра тое, што часам чарнілы ≠ атрамант

мяне пастаянна пытаюцца, нашто я блог завёў. Адказваю: бо не давяраю прыдворным літаратарам увогуле і асабіста — паэту Баяну. Часам у прыватным жыцці такое адпаліць, ажно за галаву хапаешся: што ж ты, партач і боўдзіла, у такім разе ў паэмах пішаш? Яшчэ выставіш манаршую асобу перад нашчадкамі драпежным тыранам-недачалавекам…
А яшчэ я блог завёў, бо з некаторых часоў дармавога чарніла ў мяне хоць заліся…
…З чарговай сваёй творчай камандзіроўкі ў паралельныя сусветы і будучыя часіны, дзе шукаў натхнення і таннага алкаголю, заскочыў да мяне зноў жа паэт Баян ды кажа:
— Давай, княжа, чарнілы спажывем, я з аднаго
паралельнага Барысава будучыні скрыню хвацкіх чарніл прынёс…
…—Рарытэт жа, княжа! — не адчапляецца ён. — Тамтэйшыя барысаўцы, якія беларусамі называюцца, тыя чарнілы выпусцілі абмежаваным тыражом. У 1 мільён экзэмпляраў”.
Добра, кажу, атрамант дык атрамант. “А які гатунак спажываць будзем, – не адстае Баян, – “Крыжачок”, “Букет восені” ці “Рагнеду пладовую”? Падрабязней…

2 каментара Каментаваць

Блог Усяслава Чарадзея. Пост № 14. Пра Чорны Каптурок

Гэта ўсё паэт Баян вінаваты. Прыбыў я ў чарговы час і эпоху. Прыгожа тут: замкі, палацы, вершнікі… Ну, думаю, у казку трапіў. Падыходзіць да мяне літаратар – я па чарцы з мёдам у яго руцэ гэта зразумеў.

Дзе я і хто ты, пытаю.

– Гэта казачная краіна… А я… казачнік… гэты.. французскі… Ш-ш… Шарль… Пяро… П’еро. Ага… І тут, разумееш… трэба ў ролевую гульню пагуляць – маленькую дзяўчынку праглынуць.

– Хто я табе, скуралуп? – запярэчыў я. – Я вегетарыянец і дзяцей глытаць не буду!

– Яшчэ як будзеш, калі дадому хочаш, – як адрэзаў Шарль П’еро. – Бо я адзін ведаю, як табе ў Полацак і ХІ стагоддзе вярнуцца… Паслухай, шэры, усё ж будзе не насамрэч: ты ж потым тую дзяўчынку выплюнуць назад, жывенькую і здаравенькую, зможаш. Мне толькі для натхнення трэба, каб ты яе праглынуў. Каб я з натуры казку напісаў.

Падрабязней…

4 каментара Каментаваць