Тэг: СССР

Блог Усяслава Чарадзея. Пост №19, у якім Усяслаў Чарадзей працягвае сустракаецца з Містэрам “Не” і наносіць удар у адказ

Кароткі змест папярэдняга паста: У калідорах трэцяга паверха часава-прасторавага кантынуума Ўсяслаў Чарадзей сустракаецца з Містэрам “Не”, міністрам замежных справаў СССР Андрэем Грамыкам. Грамыка ганіць знешнюю палітыку Полацкага княства, пакуль Чарадзей збірае сілы для контрудару…

– …А вы, спадар Грамыка, – пацікавіўся я, – у сваіх знешнепалітычных справах ніколі не памыляліся?

– Не, ніколі, – адказаў Містэр “Не”.

– І ніколі не было дылемы, хто добры, а хто – дрэнны?

– Не, не было.

Грамыка

– Цікава, – кажу, – я вось, калі наўгародскія з кіеўскімі міжсобку разбіраліся, усё ніяк не мог вырашыць, хто які. Кагосьці, вядома, з іх аднаго, урэшце, падтрымаеш: наваюешся, нагармідарыш, варожую дружыну на кол пасадзіш, а потым ад згрызотаў сумлення ў княскім ложку круцішся: “А ці правільна я зрабіў усё? Ці, можа, добрыя былі якраз праціўнікі?”

– Зашмат, княжа, думаеш – усё значна прасцей, – адказаў Містэр “Не”. – Рэч у тым, што дабро і праўда выходзяць наверх па прынцыпе выключэння.

– Дык, Містэру “Не”, раскажы пра прынцып! – не вытрымаў я. – Скажам, за каго трэба было ў Афганістане: за крывавых маджахедаў ці бязлітасных наджыбулістаў, ваяваць або каго –Іран ці Ірак – падтрымліваць? Як жа вам, савецкім, гэта ўдавалася – заўсёды ведаць, дзе праўда? Падрабязней…

Адзін каментар Каментаваць

Блог Усяслава Чарадзея. Пост №18, у якім Усяслаў Чарадзей сустракаецца з Містэрам “Не” і тлумачыць яму полацкую палітыку

Андрэй Грамыка

У калідорах трэцяга паверха часава-прасторавага кантынуума перастрэўся я з дзядком. Стаім, усміхаемся, паціскаем рукі. Пытае ён мяне:

– А вы, таварыш, хто такі? З капіталістычнага ці з сацыялістычнага блоку?

– Я, – кажу я, – не з блокаў, а з плоці і крыві, бо чалавек, хоць і напалову. Усяслаў Чарадзей мяне клічуць, князь полацкі.

– А-а! Гэта вы той, што дэструктыўны падкоп пад вялікую Русь капаў? На Нямізе дырдыганам уздырдыганіўся, сваіх братанічаў Яраславічаў мячом сек…

– Нікуды я не дырдыганіўся, – абурыўся я, – яны першыя пачалі…

І дэталёва патлумачыў яму полацкую палітыку:

– Гэтыя кіеўцы і наўгародцы, хлопцы, вядома, неблагія, але першыя – садысты: усё сіліліся мяне без дай прычыны ў турму на суткі ці нават на месяцы запраторыць, а другія – мазахісты: увесь час даставалі са сваімі прапановамі сталец наўгародскі заняць, нават нягледзячы на тое, што я званы з іхнай Сафіі гвалтам паздымаў і набег на Ноўгарад учыніў.

– Ага, так і ёсць, я ўсё прыгадаў, – усё ніяк не адчэпіцца дзядок. – Гэта ж вы ў часы Кіеўскай Русі праводзілі палітыку валюнтарызму і махровага імперыялізму?

– Чаго, дзеду, прабачце?

– Святая Русь, кажу, вам па барабане была? – на агульназразумелую пераклаў для мяне дзядок. Падрабязней…

Каментароў няма Каментаваць